Ogłoszenia podręczne » KLIKNIJ WAĆPAN «
  • 20/02. Odbyło się kolejne losowanie chorób. Sprawdź czy twoja postać wciąż jest zdorwa!
  • 20/02. Zapoluj na niedźwiedzia babilonskiego.
  • 13/02. Kto sieje mak, ten zbiera wiernych. Wypowiedz się na temat KNW!
  • 11/02. W profilu, w zakładce Contact, pojawiło się nowe pole dla chętnych: discord.
  • Trwają zapisy na bal walentynkowy! Zgłoś się z osobą towarzyszącą.
  • 05/02. Co z organizacją Drug-on? Zaproponuj.

Strona 10 z 10 Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

Go down

Pisanie on 28.04.19 1:21  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
Czuła każdy jego dotyk na sobie, wkradał się nie tylko pod warstwę ubrań, ale i głębiej, podskórnie, wypełniaj każdą jej komórkę. Był za blisko. Zdecydowanie z a b l i s k o.
Czemu nie potrafił zrozumieć, że w ten sposób ją krzywdzi? Przekracza granice, którą sobie wyznaczyła, żeby się wyleczyć z niego i uczucia, które ją paliło? Że do cholery, robi to nie tylko dla samej siebie, ale i dla niego?
Najgorsze jednak było to, że mimo wszystko nie potrafiła przeciwstawić się jego dotykowi, jego słowom i bliskości. Jak dziecko łaknęła ich, spragniona ciepła jego ciała, które pragnęła uchwycić chociaż na krótką, nawet ulotną chwilę. Pod tym względem jej wola łamała się jak sucha gałązka pod ciężkim butem. Momentami było jej nawet wstyd za samą siebie.
Przestań.
Naparła dłońmi na jego tors na tyle lekko, że ręce ugięły się w łokciach, gdy ich ciała znalazły się tak blisko, że niemal stały się jednością. Miała wrażenie, że w jednej sekundzie upiła się jego zapachem, w głowie zaczęło huczeć, świat przed oczami zaczął się kręcić jak na karuzeli.
Był tak blisko, że lada moment....
Powieki zamarły, gdy poczuła jego ciepłe wargi na swoich. Serce zatrzymało bicie, ciało zadrżało pozbawione jakichkolwiek sił. Świat dosłownie zawirował jej przed oczami, musiała je ukryć pod powiekami. Nie protestowała. Nie wyrywała się. Nie krzyczała. Instynktownie przyjęła jego ciepły pocałunek.
Nawet, gdy odsunął się na parę milimetrów, zwracając wolność jej wargom, wciąż delektowała się nieświadomie jego smakiem. Nie rozumiała. Naprawdę nie rozumiała w tym momencie co właściwie się wydarzyło. To był sen? Jakiś ponury żart ze strony chłopaka?
O co...
"Zostań"
... mu do...
"Bądź ze mną."
... chodziło?
"Jestem w tobie równie zakochany"
Bezgłośnie jęknęła. Opuściła głowę, przycisnęła twarz do jego klatki piersiowej. Słowa, które tak bardzo chciała usłyszeć, wydawać się mogło, że całą wieczność na nie czekała, wydawały się tak fantazyjne, że aż nierealne. Zarówno jej umysł jak i ciało zaczęły prowadzić ze sobą wewnętrzną walkę. Pragnęła, by wszystko to okazało się prawdą, z drugiej strony bała się przeraźliwie, że to wytwór jedynie jej zdesperowanego umysłu.
Czy los naprawdę był taki łaskawy?
Czerwona nić przeznaczenia okazała się zbyt mocna, by ją zniszczyć, co?
Nawet nie wiedziała kiedy dolna warga zadrżała, pod powiekami zebrały się łzy. Dłonie przemieściły się po jego bokach, aż w końcu zatrzymały wbijając w jego plecy, paznokcie zahaczyły o skórzaną kurtkę. Uniosła głowę, ale nie spojrzała na niego, zamiast tego wtuliła, teraz już mokrą, twarz w zagłębienie jego ciepłej szyi.
Nabrała więcej oddechu w płuca, a potem skinęła głową. Nie była pewna, czy teraz byłaby w stanie wydać z siebie jakikolwiek dźwięk, który przypominałby słowo. Musiała się uspokoić. Nie potrafiła określić co właściwie teraz czuje. Istny chaos i huragan wszystkich możliwych emocji.
Jeżeli to sen, to bogowie, proszę, spraw, bym nigdy się nie obudziła.
- Ale zabieram Kuroruu ze sobą. - wymruczała cichym głosem w jego szyję, nadal nie chcąc się od niego odsunąć. W tej chwili świat równie dobrze mógłby się skończyć, a przynajmniej chociaż zatrzymać na dłużej. Nie chciała tego kończyć.
Chrup.
Drgnęła słysząc dźwięk dochodzący z wejścia do kuchni. Keita, który przed momentem wrócił i trzymał otwartą paczkę chipsów, wpatrywał się w scenę rozgrywającą na jego oczach z niezrozumieniem dlaczego jego siostra obściskiwała się Ruuką. Kira z kolei zwabiony krzykami z doła przyglądał się temu już dłuższą chwilę. Westchnął, jakby z ulgą.
- No wreszcie. Ileż można. - mruknął pod nosem. Keita już otwierał usta, by coś wyrzucić z siebie ale Kira zdążył odciągnąć go w głąb przedpokoju, a potem drugiego pokoju.
                                         
Ylva
Studentka
Ylva
Studentka
 
 
 

GODNOŚĆ :
Ylva Isabelle Harakawa


Powrót do góry Go down

Pisanie on 28.04.19 1:21  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
 Palce wślizgnęły się ponownie w rude włosy, kiedy Ylva poruszyła głową. Jej usta smakowały kawą, ale mimo gorzkiego posmaku „dorosłości” miały w sobie niewinność; były delikatne, miękkie i wilgotne — jak płatki kwiatu. Były wszystkim tym, czego się spodziewał. Mrowiły go wargi, ale zacisnął je i przygarnął do siebie dziewczynę, wpatrując się w pustą ścianę, choć tak naprawdę wciąż trwał jeszcze w sytuacji sprzed chwili. Jestem w tobie zakochany. Naprawdę był? Serce tłukło mu się w piersi jak igła maszyny do szycia; doprowadzając do szaleństwa. Ucisk w skroniach przypominał te nieliczne stany, w których przeholował z alkoholem. Obraz był taki wyraźny i ostry, jak po poprawieniu go w programie graficznym; kolory intensywniejsze, o wiele bardziej rażące; ale mimo najlepszego odbioru bodźców, ciało nie należało do niego. Przymknął powieki, czując, jak czoło Ylvy ociera się o materiał jego kurtki w przytaknięciu.
Tak.
 Łzy wsiąkały w materiał jego t-shirtu, ale ledwo zdołał to zakodować. Przesuwał ręką po jej włosach, jakby starał się ją uspokoić, choć w gruncie rzeczy, to ona powinna uspokajać jego. Czuł, jak pękają pasy przytrzymujące kaganiec, jak zacierają się linie, które sobie wytyczył. Jak czerwona lampka miga, zamieniając się w zielone światło, bo tą jedną zgodą kopnęła w budę i obudziła to, co usilnie w sobie tłamsił.
 Nagle stał się świadom tej ich bliskości; jej zapachu, temperatury. Miał wrażenie, jakby trzymał kogoś lekkiego i małego; filigranową lalkę. Drżała pod jego dotykiem, a to tylko mocniej go nakręcało. Przełknął ślinę, obejmując ją oburącz w talii, kładąc przedramiona na jej szczupłych biodrach, które wciąż zaborczo przyciskał do siebie. Usłyszał co powiedziała, choć jej głos przebijał się przez szum, który wypełniał mu głowę, niemal całkowicie tonąc w natłoku myśli. Nie powinien, prawda..? Nie powinien kłaść na niej rąk, nie powinien jej całować. Nie powinien przybliżać teraz ust do jej szyi, nie powinien zahaczać językiem o płatek jej ucha. Mogła usłyszeć, jak nabiera wdechu, poczuć zimno, które temu towarzyszyło. Chciał coś powiedzieć, ale...
Chrup.
 Zatrzymał się i na kilka rozwleczonych sekund zamarł z twarzą wtuloną w bok jej szyi. Coś się zaczęło łamać; utworzona atmosfera rozrzedziła się w okamgnieniu. Wyprostował się, ale z wyraźną niechęcią; nawet jego twarz wyglądała jak u skazańca, któremu wyznano, że za chwilę zawiśnie na szubienicy.
 Obrócił głowę, rzucając spojrzenie ponad ramieniem ku drzwiom. Nikt tam już nie stał, ale w kuchni słychać było cichnący tupot stóp. Czekał. Jak zwierzyna sondująca teren chwilę po tym, jak rozległ się huk z broni łowczego. Dopiero gdy nabrał pewności, że Kira i Keita (a może tylko jeden z nich?) zniknęli, zwrócił twarz frontem do Ylvy. Źrenice miał rozszerzone, a po ustach błąkał się nikły, mało subtelny uśmiech. Patrzył na jej wargi i jeszcze chwilę się wahał... ale wreszcie rozluźnił uchwyt i odsunął się od Harakawy.
 — Dlatego chciałem, byśmy spotkali się u mnie. — Wierzchem palców starł wilgoć z jednego z jej pokraśniałych policzków. Musiała tego nienawidzić — tej bezsilności, która doprowadziła ją do płaczu; wiedział to. Samolubnie doszukiwał się w tym jednak plusów; był jedynym, który widział ją w takim stanie. Jedynym, przed którym nie wytrzymała.  
 — Nadal chcę się znaleźć z tobą gdzieś, gdzie będziemy sami. — Ramiona drgnęły, jakby w ostatniej sekundzie zdusił w sobie śmiech. — Strasznie to brzmiale nie mogę się uspokoić.


Dom Harakawa - Page 10 FeJ60nA
Dom Harakawa - Page 10 Rsi4xQ3
yeah
i'm ready
                                         
Kyōryū
Rekrut
Kyōryū
Rekrut
 
 
 

GODNOŚĆ :
きょうりゅう るうか (Kyōryū Rūka)


Powrót do góry Go down

Pisanie on 28.04.19 1:21  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
Szczerze powiedziawszy nawet nie zarejestrowała, że w kuchni przez jakiś czas znajdowało się jej rodzeństwo. Cała uwaga dziewczyny była skupiona tylko i wyłącznie na jednej osobie. Na nim. Gdy Ruu zaczął się od niej odsuwać, a tym samym zwracać jej przestrzeń osobistą, ta zrobiła krok deo przodu i zacisnęła palce na jego plecach, nie chcąc do tego dopuścić. Może w tym momencie zachowywała się egoistycznie jak mała dziewczynka, ale... ale bała się, że gdy to zrobi, wszystko rozpadnie się w drobny mak, a kawałki roztrzaskają się na jeszcze mniejsze kawałeczki, aż wreszcie pozostanie po nim i po tej chwili zwykły, ulotny pył który zwieje wiatr.
Musiało minąć naprawdę sporo dłużących się sekund, gdy wreszcie i ona dała za wygraną i się odsunęła od niego, choć było to zaledwie pół kroku, nie więcej. Wciąż był na wyciągnięcie ręki, wciąż był w jej zasięgu, na wypadek, gdyby zaczął się rozpływać wraz z powrotem do rzeczywistości. Wargi drgnęły, kiedy jego palce starły jej łzy z rozgrzanego policzka i jak nigdy nawet nie broniła się przed tak ckliwym gestem. Sama uniosła obie dłonie i zaczęła pospiesznie wycierać oczy, pociągając przy tym nosem.
Płakała, ale czuła się lekko.
Odetchnęła, raz, dwa, trzy, spokój.
"gdzie będziemy sami"
Uniosła nieco głowę i spojrzała, w końcu(!) na niego, choć jej czerwienione oczy i nos, mokre policzki, pojedyncze kosmyki opadające na skronie prezentowały sobą istny chaos. Ale był to chaos emanujący przede wszystkim ciepłem oraz... szczęściem. Skinęła głową i bez słowa złapała go za dłoń, ciągnąc za sobą. Z kuchni, korytarzem, schodami do góry, znów korytarz, pchnięcie tak bardzo charakterystycznych drzwi jej pokoju, a potem ich ciche zamknięcie. Stała przez moment w miejscu, opierając się plecami o drzwi. Pokój właściwie nic się nie zmienił od czasu, kiedy chłopak znajdował się w nim po raz ostatni. Może za wyjątkiem dodatkowych książek na biurku i szafkach, zeszytów, notatników i przekroju anatomicznego psa. Te same ściany, te same zdjęcia na nich, meble, zapach.
Odepchnęła się nagle i dopadła jego pleców, wtulając swoją twarz pomiędzy jego łopatkami. Pierwszy szok i niedowierzanie minęło, wyparło łzy po których pozostały jedynie wspomnienia, przyszedł czas na niepohamowaną radość i pragnienie. Był. Prawdziwy, żywy i ciepły. Stał w jej pokoju, nie rozsypywał się, nie rozmazywał, nie znikał.
Należał do niej.
Uśmiechnęła się, choć uśmiech był skryty przed światem.
- Już nigdy nie będę próbowała przed tobą uciec, Ruu. Obiecuję. - wyszeptała, składając obietnicę aż po grób. Poluzowała swój uścisk, ale tylko po to, aby przesunąć się do przodu i stanąć na przeciwko niego. Złapała go za policzki, stanęła na palcach, kiedy on do cholery AŻ tak urósł?!, i przytuliła swoje czoło do jego, uśmiechając się szeroko, niemal szczerząc.
Jednak taka przyszłość dla nich była zdecydowanie lepsza od tej, którą wcześniej założyła.
                                         
Ylva
Studentka
Ylva
Studentka
 
 
 

GODNOŚĆ :
Ylva Isabelle Harakawa


Powrót do góry Go down

Pisanie on 28.04.19 1:22  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
 Ostatnim, na co spojrzał, była nietknięta kawa — zimna, nieruchoma i czarna jak ebonit; symbol dorosłości, którą się brzydzili, której nie chcieli i która ich przerażała. Była wszystkim tym, co oznaczało koniec dobrego, a rozpoczynało najgorsze — żmudną pracę, nadgodziny, zajęte weekendy, przemęczenie, wreszcie irytację i być może wypalenie, które stopniowo będzie zamieniało ich w maszyny.
 Zwarł szczęki, obracając głowę ku dziewczynie, która prowadziła go szybko, zbyt szybko. Kroki wybrzmiewały na holu, uderzeniem zdradzały, dokąd się kierowali; chodem tylko o krok od wszczęcia biegu. Trasa na linii kuchnia-pokój minęła mu w pół sekundy, jakby wystarczyło mrugnąć, aby przenieść się do innego pomieszczenia. Tylko trzask zamykanych drzwi uświadomił mu, gdzie się znajdują. Rzucił okiem na ich azyl, na miejsce, w którym chowali się przed przeciwnościami, w którym dzielili sekrety i darli ze sobą koty.
 Przesunął stopę o kilka centymetrów, ale to wszystko, zatrzymał się; nagle jej bliskość znów uderzyła mu do głowy; wszystkie myśli, które rozpierzchły się przez młodsze rodzeństwo Harakawy, na powrót napłynęły do jego umysłu. Zacisnął usta, każąc sobie przestać, każąc się ZAMKNĄĆ tym głosom, które szumiały dookoła.
 — Już nigdy nie będę próbowała przed tobą uciec.
Ruu.
 Obrócił się, w zasadzie ledwie zmienił ułożenie nogi i przekręcił korpus, a już miał ją przed sobą. Czarne oczy nerwowo przyglądały się jej zarumienionej twarzy, długim, wciąż wilgotnym rzęsom, ustom ułożonym w uśmiech — i nie potrafił już dłużej uciszać prowokacyjnych poleceń. Ścisk w klatce piersiowej tylko się powiększył; kamienie osiadały mu na sercu i ciągnęły je w dół. Przełknął ślinę, zaciskając palce w pięści; na powrót je prostując; znów zaciskając, aż wreszcie znów dotknął jej talii. Była taka wąska, a może tylko mu się wydawało? Wyciągnął brodę naprzód, by sięgnąć jej ust.
 Delikatnie.
 Powoli.
 Gorąco buchnęło mu w twarz, a potem w całe ciało, kiedy zdał sobie sprawę, że zaczyna na nią napierać, jakby jakaś nieznana siła przyciągała go do niej, zmuszała, by znalazł się torsem przy jej klatce piersiowej; brzuchem przylgnął do brzucha. Mokry odgłos raz za razem powtarzanego pocałunku mieszał się z cichym, ledwie możliwym do wychwycenia dźwiękiem ocierających się o siebie ubrań. Wykonał krok do przodu, uderzając biodrem w jej biodra, przytrzymując ją w pasie dla utrzymania równowagi, choć tak naprawdę chciał, by ją stracili, by znaleźli się na łóżku, na ziemi, pod ścianą, gdziekolwiek, gdzie nie będą się przejmować upadkiem. Zęby zadrasnęły dolną wargę Harakawy, gdy przeciągał rękoma wzdłuż jej boków, podciągając tym samym  pogniecioną bluzę od dresu do góry; odsłonił jej jasne ciało i biały, szorstki bandaż oplatający ciasno korpus na wysokości żeber. Podczas kolejnego muśnięcia mogła poczuć, jak się ciemnowłosy się uśmiecha; zamarł, wpatrzony w jej twarz, łapiąc szybsze wdechy i nagle, jakby bez konkretnego powodu, powiódł spojrzeniem ku niezasłanemu materacowi.
 — Nie powinniśmy, prawda?
 Gdzieś w tle, jakby z zupełnie innej rzeczywistości, dobiegały przytłumione głosy przegrywającego na konsoli Keity.


Dom Harakawa - Page 10 FeJ60nA
Dom Harakawa - Page 10 Rsi4xQ3
yeah
i'm ready
                                         
Kyōryū
Rekrut
Kyōryū
Rekrut
 
 
 

GODNOŚĆ :
きょうりゅう るうか (Kyōryū Rūka)


Powrót do góry Go down

Pisanie on 28.04.19 1:22  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
Nie opierała się. Podatna na każdy jego dotyk i oddech, pozwalała na prowadzenie swoim ciałem niczym niedoświadczona partnerka na parkiecie. Prawda była taka, że jeszcze z nikim nigdy nie była tak blisko, jak teraz z Ruuką. Czuła, jak jej ciało topnieje pod dotykiem jego palców, jak rozpływa się od pocałunków, nieświadomie rozchylając swoje wargi i niemo zapraszając go do bardziej pewnych siebie pieszczot. A przecież to był jedynie wierzchołek góry lodowej, początek. Ich ciała choć stykały się ze sobą tak bardzo jakby były jednością, nadal dzieliła je warstwa cienkich ubrań.
A ona chciała więcej.
Ciało płonęło, serce łomotało oszalałe w klatce piersiowej, niemalże dusiła się od gorąca, ale wciąż było jej mało. Miała wrażenie, jakby minęło naprawdę sporo czasu od kiedy po raz ostatni się widzieli, od kiedy po raz ostatni poczuła jego dotyk na sobie, nawet jeżeli niewinny, przypadkowe otarcie, które nic nie znaczyło. Teraz, gdy chłopak otworzył przed nią bramy murów, odnalazła w sobie pokłady dziecinnej zachłanności, chcąc niemal siłą wyrwać dla siebie jak najwięcej.
Pragnęła go.
Czuła ekscytacje, narastające podniecenie ogarniające każdy czubek jej ciała, ale jednocześnie strach, że go rozczaruje swoim brakiem jakiegokolwiek doświadczenia.
Nie myśl. Oddaj się temu w całości.
Westchnęła niemal z rozczarowaniem i rozdrażnieniem, gdy gwałtowny pocałunek równie szybko się skończył. Uchyliła powieki i wpatrywała się w niego z fascynacją i migoczącymi płomieniami w jasnych tęczówka. Był tak blisko. Czuła go całą sobą. Wystarczy, że delikatnie uniesie się na palcach, lekko przechyli głowę i...
Podążyła wzrokiem za nim, i zatrzymała na łóżku. Na sam widok i świadomość do czego to zmierza, poczuła przyjemne mrowienie wzdłuż kręgosłupa, które wdarło się aż po samą czaszkę.
Miała wrażenie, że oszaleje. Wystarczyło, że zrobią dwa kroki w bok, przechylą się i w pełni poddadzą temu szalonemu uczuciu. Wystarczyło słowo. Skinienie głową. Tylko tyle, by....
- Nie tu... - wychrypiała cicho, przełykając ślinę. Jej wargi pulsowały od namiętnego pocałunku, już stęsknione za strukturą jego ust.
Nie, nie tu. Nie, gdy za ścianą miała braci. Nie, gdy lada moment jej matka wróci z pracy. Nie tak szybko.
Szybko? Dziewczyno, czekałaś na to całe życie!
Odetchnęła ciężko przez nos.
- Ale wiesz... jak zamieszkamy razem.... będziemy sami, i... - nie dokończyła zdania, czując jak w jednej sekundzie uderza w nią zawstydzenie, a jej twarz robi się jeszcze bardziej czerwona, jeżeli było to w ogóle możliwe. Złapała za materiał jego koszulki i schowała w niej twarz, speszona swoimi słowami, kiedy zdała sobie sprawę z sensu jej słów.
                                         
Ylva
Studentka
Ylva
Studentka
 
 
 

GODNOŚĆ :
Ylva Isabelle Harakawa


Powrót do góry Go down

Pisanie on 28.04.19 1:23  •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
 „Nie tu”.
 Nie odsunął się, nie poruszył; patrzył na nią wyczekująco, ale wydawało się, że nic więcej nie będzie, że rzeczywiście ucięła temat w tym miejscu. Przyprowadziła go tutaj, żeby... Jęknął żałośnie, jeszcze najwidoczniej się łudząc, że jednak mu zaprzeczy, że zaryzykują. Tyle tchórzyli. Oddychał ciężej, oczy mu błyszczały. Twarz, pokryta jasnoczerwonymi plamami wykrzywiła się lekko, ale to, co na niej zagościło, nie miało nic wspólnego z niezadowoleniem; po prostu zdał sobie sprawę, że dzisiaj to koniec.
 — Jasne — przytaknął, prostując plecy; zimno, jakie wsunęło się między nich, gdy się odsunął, wżerało się aż do kości. — Oczywiście.
 Spokojnie.
Uspokój się.
 Zacisnął wargi, aby brać wdechy przez nos; w spojrzeniu wciąż czaiła się pożądliwość. Rekrutowi o wiele trudnej było panować nad ciałem; gdyby dostał jeszcze kilka minut, argument dotyczący młodszych braci nie zdałby egzaminu.
 Zdjął z niej dłonie, poprawiając porozciągany materiał dresu, który z powrotem przysłonił skrawki skóry i bandaże dziewczyny. Głowę miał ciężką; od myśli, od intencji, których powinien się wstydzić, a które chwilowo wydawały mu się naturalne — wręcz prawidłowe.
 — No już, coś często się dziś chowasz — zaśmiał się, poklepując ją lekko po ramieniu; sztywnym gestem, bo tylko taki go teraz nie podjudzał. Dziwne, jak zmienia się perspektywa, gdy robi się kilka kroków naprzód; nagle to, co wcześniej było zwykłe, nabierało indywidualnego znaczenia. Innych barw. Szczególnych kształtów. Zapachów.
 Przygarnął do siebie Ylvę, obejmując na wysokości szczupłych barków.
 — Przyniosę naszą kawę — zaoferował, puszczając ją z krótkiego uścisku. Dłonie zsunęły się na jej ramiona, na które naparł ledwo wyczuwalnie. Wedle wszystkich niepisanych kodeksów musiała się od niego odsunąć; i tak był na krawędzi. Po co jeszcze kusić los? — Ty nam znajdź jakiś film, dobra?
 Propozycja nie do odrzucenia, zważywszy na fakt, że mieli przed sobą cały wieczór. Schodząc po stopniach, zerknął ku zawieszonemu na ścianie zegarowi. Od kiedy tu przyszedł, minęły dokładnie trzydzieści trzy minuty. Czas się rozciągnął, jak to w ogóle możliwe? Przez ucisk w skroniach, który nieprzerwanie się utrzymywał, Rūka miał wrażenie, że spędził tu co najmniej dwie godziny.
 Wziął oba kubki z wystygłą już kawą, zrobił dwa kroki, zawahał się, a potem jednak wylał je do zlewu i nastawił czajnik na nowe porcje. Mieli jeszcze spory zapas czasu; po co robić sobie przykrość tym gorzkim cholerstwem?

zt x 2


Dom Harakawa - Page 10 FeJ60nA
Dom Harakawa - Page 10 Rsi4xQ3
yeah
i'm ready
                                         
Kyōryū
Rekrut
Kyōryū
Rekrut
 
 
 

GODNOŚĆ :
きょうりゅう るうか (Kyōryū Rūka)


Powrót do góry Go down

Pisanie   •  Dom Harakawa - Page 10 Empty Re: Dom Harakawa
                                         
Sponsored content
 
 
 


Powrót do góry Go down

Strona 10 z 10 Previous  1, 2, 3, 4, 5, 6, 7, 8, 9, 10

 
Nie możesz odpowiadać w tematach